Józef Tischner był człekiem zadzierżystym i skłonnym do bitki. Dopóki wojował jak filozof z filozofami - to co najwyżej od tomistów lubelskich sylogizmem po transcendentalnym "ja" oberwał. Ale jak już się do polityki wziął, to go sponiewierano jak na góralskim weselu. I słusznie, bo niewiniątkiem nie był, krwi niejednemu upuścił, a bardziej niż o fair play dbał o siłę ciosu sztachety, którą chętnie wywijał. Że w wielu sprawach nie miał racji i karmił się fantomami - dziś powszechnie wiadomo.

Ksiądz Józef Tischner to utrapienie polskiego Kościoła i radość (lub zmora) czytelników. Zbyt wyrazisty w ocenach, by przejść mimo nich obojętnie, nadmiernie niezależny, by nie drażnił hierarchii, aż do zmęczenia dociekliwy i poetycko niejasny zarazem, więc niektórzy nie doczytali go do końca. Tych ostatnich jest pewnie najwięcej - uważa Jarosław Gowin - i to zarówno wśród entuzjastów, jak zaciekłych przeciwników. Rekapitulacja poglądów mistrza ma temu zaradzić.